Η διαρκής σύρραξη των μυθολογιών (Μέρος Β΄)

1 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 9019

Ο αρχικός στόχος της Εγκληματικής Υπερδομής, το να σας κάνει να συναινέσετε στην υποδούλωσή σας, έχει ήδη επιτευχθεί. Οι εργαζόμενοι στον τουριστικό κλάδο είναι οι πρώτοι που έχουν πάρει την γεύση του τι Μεσαίωνας θα επικρατήσει σε ολόκληρη την χώρα.  Εξοντωτικά ωράρια, τριτοκοσμικές συνθήκες στέγασης, σκόπιμη υποστελέχωση, άγρια εκμετάλλευση, ψυχολογική τρομοκρατία, ατελείωτες υπερωρίες, απλήρωτες αποδοχές, ανυπαρξία κράτους, χρηματισμός ελεγκτικών αρχών, είναι μερικές από τις εγγυημένες αξίες αυτής της «αειφόρου ανάπτυξης».

Φέτος είχα την τιμή να γνωρίσω ένα ξενοδοχειακό συγκρότημα «νέας εποχής». Η Α.Ε. που το είχε αναλάβει πούλαγε το πόσιμο νερό στους εργαζόμενους σε τιμές βαπορίσιες και το wi-fi τους το χρέωνε 45 ευρώ το μήνα. Ποιο ρεπό; Τι είναι αυτό; Τρώγεται; Εδώ το 16ωρο πήγαινε στεφάνι. Βροχή οι υπερωρίες, οι παραιτήσεις και  οι λιποθυμίες. Ο βιολογικός καθαρισμός χρόνια χαλασμένος, να σκας από τη μπόχα της σκατίλας και ταυτόχρονα να σε βρίζουν τα ευρωζώα οι τουρίστες, λες και είναι δικό σου το μπουρδέλο.

Η νεολαία είναι για λύπηση. Έχει καταπιεί αμάσητες όλες τις ταλμουδικές μάντολες περί δικαιωμάτων του κάθε άχρηστου όντος, δουλεύει για πενταροδεκάρες και κλάνει κρονοτοξίνες. Φρικτά εγκλωβισμένη στις τελευταίες προσθήκες της ψευδούς μυθολογίας, με επίκεντρο την αρρωστημένη διαλλακτικότητα και ανοχή, έχει απωλέσει παντελώς την γονιδιακή της ποιότητα. 

Όλα αυτά τα μανιοκαταθλιπτικά καλωδιωμένα πρεζόνια του χέσεμπουκ έχουν παντελή άγνοια του χωροχρονικού σημείου στο οποίο στρογγυλοκάθονται οι βρομοκωλάρες τους. Πρόκειται για αυθεντικά τεχνοπρόβατα τα οποία δέχονται εντολές μόνο από τον κινητό ρουφιάνο τους χωρίς τον οποίο δεν μπορούν ούτε ένα λεπτό. Ειλικρινά θέλω να έχω πεθάνει και να μη δω ποτέ το υβρίδιο που θα αντικαταστήσει τους σημερινούς ραγιαδοελληνέζους μετά την ανάμιξή τους με τα υπόζωα και τα ρυπαρά γένη.

Ζούμε την σκληρότερη και την πιο ύπουλη απολυταρχία της ιστορίας. Αλλά ακόμα και αυτή είναι φιλελεύθερη αν την συγκρίνει κανείς με το σκοτεινό καθεστώς που έρχεται. Σε αυτή την δήθεν «προοδευτική» κοινωνία υφιστάμεθα τον ανεγκέφαλο φασισμό των αναρχοάπλυτων ΜΜΕ. Είμαστε ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να γουστάρουμε τα ζώα, τους ανώμαλους, τους γύφτους, τους λαθροβρομιαραίους, τους παχύσαρκους και ό,τι άλλο μπάζο αποφασίσει να πετάξει η Εγκληματική Υπερδομή στην πόρτα μας.

Όλοι οι ελαττωματικοί εγκέφαλοι της κομμουνίλας που δραπέτευσαν από το σιδηρούν παραπέτασμα μαζί με τους δυτικούς συνοδοιπόρους τους έχουν πιάσει θέσεις-κλειδιά στα πανεπιστήμια, στα κανάλια, στις ΜΚΟ και στην κυβερνητική κατσαριδοφωλιά των εξουσιαστών. Η άκρως φασιστική και ρατσιστική ετικέτα «ΦΑΣΙΣΤΑΣ-ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ» επικολλάται άμεσα σε όποιον διαφοροποιείται έστω και λίγο από την νεο-κομμουνιστική-νεοταξίτικη πολιτική γραμμή που εισάγουν οι καταπιόλες του πολυεθνισμού. Πέραν ορισμένων απάτητων περιοχών του διαδικτύου, όλη η υπόλοιπη διακινούμενη και καταναλούμενη «πληροφορία» είναι μολυσμένη.  Η αποστολή της ερυθράς σπειροχαίτης των ΜΜΕ είναι να αποτρέψει ακόμα και την τυχαία επανασύνδεση κάποιων με την αληθινή μυθολογία.

Στην προσπάθειά τους αυτή οι διεθνείς χορηγοί δεν φείδονται χρημάτων. Παράδειγμα η σκατιά που ονομάζεται NETFLIX αποτελεί την καταστροφή του κινηματογράφου. Ό,τι μαλακισμένο σενάριο βρίσκουν στους σκουπιδοτενεκέδες το κάνουν ταινία. Πρόκειται για το κατ’ εξοχήν νεοταξικό εργαλείο δόλου και εξαπάτησης. Βάζεις π.χ. να δεις σειρά «επιστημονικής φαντασίας» (sic) και βλέπεις τσόντα με πούστηδες. Το μόνο που κάνει αυτό το μητριαρχικό πουστροκάναλο είναι να προωθεί την ομοφυλοφιλία, τον λεσβιασμό, την ανωμαλία και κυρίως τον ευνουχισμό του αρσενικού.

Εδώ και χρόνια το Απόκρυφο Συνέδριο έχει λυσσάξει να επιβάλλει την χορτοφαγία, (σαν να μην έφτανε η υποχρεωτική κατανάλωση σανού). Οι vegans (ψυχοπαθείς χορταριστές) δεν αγγίζουν ούτε γάλα, ούτε τυριά, ούτε αυγά. Επειδή δεν τρώνε αυτοί, σπάνε τα χασάπικα για να μην τρώει κανένας.  Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι όσοι έχω γνωρίσει από δαύτους είναι κλινικές περιπτώσεις βαρέως διαταραγμένων και ιδιαίτερα επικίνδυνων ψυχασθενών.

Εμείς δεν πιέζουμε κανέναν να φάει κρέας. Όποιος θέλει μπορεί να βοσκάει και να μηρυκάζει το γρασίδι ώσπου να βγάλει μολόχες από την κωλοτρυπίδα του. Εμείς οι υπόλοιποι γιατί θα πρέπει να κόψουμε το κρεατάκι;  Και η σαλάτα τρώγεται ευχάριστα και οι τηγανιτές πατάτες καλά ακούγονται, αλλά μια χυμώδης μπριζόλα ψημένη στα κάρβουνα είναι θεός.

Η εισαγωγή μιας φασιστοειδούς και άνευ ορίων φιλοζωίας στις δυτικές κοινωνίες δεν έχει γίνει τυχαία. Με δούρειο ίππο την κυνοφιλία και την γατοφιλία οι οποίες αναγόρευσαν τα ηλίθια και παρασιτικά ζώα συντροφιάς σε όντα ανώτερα του ανθρώπου, οι κοινωνίες έχουν συρθεί σε μια ελεγχόμενη μισανθρωπία. Δεν ανέβηκαν τα ζώα επίπεδο με το να αποκτήσουν δικαιώματα. Αντίθετα, κατέβηκε η αξία του ανθρώπου. Η ανθρώπινη ζωή έγινε πιο ευτελής κι από αυτήν του αδέσποτου κοπρογατόσκυλου. Κράτη, μαφίες και εταιρείες δεν ποδοπατούν πλέον τα συντάγματα και τους θεσμούς αλλά τον ίδιο τον άνθρωπο.  Μια διεθνής συμμορία τραπεζιτών γενοκτονεί ατιμώρητα τα ανθρώπινα όντα αλλά ταυτόχρονα προσποιείται ότι σέβεται τα ζώα και μάλιστα σχεδιάζει να τα αποσύρει από το διαιτολόγιο.

Είναι σαφές ότι κάτι δεν πάει καλά σε τούτο τον κωλόκοσμο.  Οι πολίτες των χωρών που είχαν κάποιο πολιτισμικό επίπεδο χάνουν το ένα μετά το άλλο τα δικαιώματά τους.  Έχασαν τις δουλειές τους, έχασαν την ασφάλειά τους, έχασαν την ησυχία τους, χάνουν τώρα και ολόκληρες τις χώρες τους.  Αμέτρητα κύματα από άχρηστους, άθλιους και υπανθρωποειδείς πληθυσμούς εισβάλλουν με το έτσι θέλω στον ζωτικό τους χώρο.  Η σύγκρουση δεν είναι απλά προσχεδιασμένη, είναι αναπόφευκτη. Σε τούτο το σκηνικό έρχεται λοιπόν να δέσει η εισαγόμενη χορτολαγνεία.

Χορτοφαγία σημαίνει μηδέν ορμές κι αυτό με την σειρά του μηδέν αντίσταση. Οι κρεατοφάγοι λαοί ήταν πάντοτε πιο επιθετικοί και πιο αντρουά. Αντίθετα οι γρασιδοφάγοι λαοί ήταν πιο παθητικοί και ξενερουά.  Αίμα πίνανε οι Σπαρτιάτες και μάλιστα από χοιρινό. Οι μάγειρες απαγορευόταν να μαγειρεύουν οτιδήποτε δεν είχε βάση το κρέας.

Όσον καιρό οι αρχαίοι Βίκινγκς έτρωγαν ελάφια και αρκούδες, ήταν ο φόβος και ο τρόμος του Βορρά.  Όταν το γύρισαν στην πατάτα και στο λάχανο έγιναν λαχανοντολμάδες και τώρα εισπράττουν φάπες από όλα τα σκουπίδια του πλανήτη. 

Αντίθετα, στο Ινδοπακιστάν τα τελευταία είκοσι χρόνια που υιοθέτησαν την κρεατοφαγία, οι «μετριοπαθείς» και «ανεκτικοί» συγγενείς του Γκάντι βιάζουν, βασανίζουν και δολοφονούν ό,τι βρουν μπροστά τους.

Βάλτε τις παραμέτρους αυτές στην εξίσωση της λαθροεισβολής και θα καταλάβετε τι παίζει.

Ο κόσμος δεν έχει πια την απλότητα που διέθετε την εποχή των δύο υπερδυνάμεων. Το άσπρο-μαύρο τελείωσε. Τώρα όλα είναι υπονομευμένα, πολύχρωμα και ασταθή. Σε μια τέτοια διαταραγμένη σκακιέρα είναι ασυγχώρητο λάθος το να αντιδρούμε σπασμωδικά. Πρέπει να δρούμε συγκροτημένα και με ορίζοντα τουλάχιστον εικοσαετίας. 

Όλο και πιο συχνά τελευταία  ακούω υστερικές κραυγές του τύπου «να σφάξουμε τους λάθρο». Και ρωτάω: Μήπως είστε εντελώς μαλάκες; Γιατί να τους σφάξουμε, το οποίο δεν ξέρουμε αν είναι και εφικτό για αρκετούς λόγους; Γιατί να μην τους απολύσουμε έτσι λυσσασμένους που είναι να δαγκώσουν αυτούς που πρέπει; Τους σκατο-Γερμανούς που το παίζουν ανεύθυνοι, τους κωλο-Άγγλους που πάνε να την κάνουν και τους πουστρο-Ιουδαίους που το ξεκίνησαν;

Άλλα πιο εξελιγμένα νεοελληνοπιθήκια γκαρίζουν εναντίον των μουσουλμάνων.  Ώπα μάγκες!  Κι εγώ δεν τους θέλω στο σπίτι μου τους στησοκώληδες αλλά αυτά τα τρολ που δήθεν μάχονται «υπέρ της Ορθοδοξίας» έχουν άλλες, πιο σκοτεινές επιδιώξεις. Το κουβάρι όσο πάει και μπερδεύεται. Σε καμία περίπτωση ο πόλεμος που έχει ξεκινήσει γύρω μας δεν είναι θρησκευτικός.  ΕΙΝΑΙ ΦΥΛΕΤΙΚΟΣ. Στην παγκόσμια τσόχα παίζεται τούτη την ώρα το ποια σκατόφαρα ή ορθότερα ποιο ΕΙΔΟΣ θα κάνει κουμάντο στον πλανήτη τα επόμενα 2.000 χρόνια.

Από τότε που οι Εβραιοαμερικάνοι σακάτεψαν το Ιράκ το ’90 και ισοπέδωσαν την Γιουγκοσλαβία το ’91, έχει που στήνεται αυτή η μηχανή με τους χριστιανούς εναντίον των μωχαμέτηδων.  Προσωπικά θεωρώ ότι γαμιώνται αμφότερες οι κωλοθρησκείες τους μαζί με όλες τις υπόλοιπες.  Όμως για αναλογιστείτε ψύχραιμα το εξής: Από τότε που οι νέοι Σταυροφόροι πάτησαν τις βρομοποδάρες τους στην Βαγδάτη, ποιοι έγιναν πιο πλούσιοι; Μήπως αυτοί που δανείζουν ψεύτικο χρήμα και τα εξώκοσμα αφεντικά τους που ρουφάνε ενέργεια;

Βρισκόμαστε στα ανατολικά σύνορα της Ε.Ε. οπότε ό,τι άσχημη φάση χτυπήσει την Ευρώπη, θα σκάσει πρώτα στα μούτρα μας. Αν οι μουσουλμάνοι είναι ζώα και δεν μπορούν να δουν τον εχθρό, τότε θα πρέπει να τους τον υποδείξουμε.  Αυτό απαιτεί καθαρό μυαλό, ευφυΐα και αυτοσυγκράτηση.  Αν το φανατισμένο τζιχάντ στοχεύσει τον εχθρό μας, άσχετα με το τι γνώμη έχουμε για δαύτο, οφείλουμε να το βοηθήσουμε να πετύχει κέντρο.

Βέβαια πολλοί δεν έχουν καταλάβει ακόμα τι γίνεται σε αυτό το μπουρδέλο του οποίου είμαστε ιθαγενείς. Η μέγιστη ερώτηση κρίσεως που θα μπορούσα να απευθύνω σε όποιον έχει αμφιβολίες και ψάχνεται είναι: «ποιος είναι αυτός που ελέγχει τα ορφανά;»

Άσχετη αλλά σχετική παρένθεση: Για κάποιο λόγο η αρχαία λέξη «ορφανός» έχει άγνωστη ετυμολογία σαν να προέρχεται από ξένη γλώσσα.  Σε καμία όμως από τις άλλες αρχαίες γλώσσες δεν υπάρχει αυτή η ρίζα. Η απλοϊκή απόδοσή της ως: «εκείνος που έχει χάσει και τους δύο ή έναν από τους γονείς του» το μόνο που προκαλεί είναι ακόμα περισσότερη επιφύλαξη. Υπάρχει σοβαρή ασάφεια στην μετάφραση.  Πιθανόν να είναι Τιτανική λέξη που σημαίνει «αυτός που έχει χάσει τον προστάτη του» ή «αυτός που δεν έχει κανέναν».  Για παράδειγμα, αν κάποιος έχει χάσει μόνο τον πατέρα του ή μόνο την μητέρα του, ο χαρακτηρισμός «ορφανός» είναι εσφαλμένος. Γι αυτό χρησιμοποιείται η επεξηγηματική φράση «ορφανός από πατέρα/μητέρα». Αν κάποιος έχει έναν αδελφό κατά είκοσι χρόνια μεγαλύτερο ή έναν παππού ή έναν θείο ή έναν κηδεμόνα ο οποίος τον προστατεύει, δύσκολα θα τον χαρακτήριζε κάποιος «ορφανό». Αντίστροφα, αν κάποιον τον έχουν παρατήσει στη μοίρα του οι γονείς του οι οποίοι ζουν, η λέξη «ορφανός» είναι περισσότερο περιεκτική από την λέξη «παρατημένος». Σε κάθε περίπτωση το «άνευ προστάτη» νοηματικά στέκει εξίσου καλά αν όχι καλύτερα από το «άνευ γονέως». 

Τούτου λεχθέντος,πάμε να δούμε ποια είναι αυτά τα περιβόητα «ορφανά».

Τέσσερα (4) είναι τα καριόλια:

1.    Το χεσοκρατίδιο που αποκαλείται Νεοελλάς

2.    Η εκκλησιαστική συμμορία του Ορθού Σεξ

3.    Η ερυθρά γαμιοστοά του ΚΚΕ

4.    Το συφιλιδικό ρουφιανάτο των ΜΜΕ

   

Ποιος αλήθεια ελέγχει αυτό το κακοήθες κονδύλωμα που παριστάνει το ανεξάρτητο κράτος;

Ποιος ελέγχει την ρασοφόρο σεξοστοά και την αξίας δισεκατομμυρίων περιουσία της;

Ποιος ελέγχει το βδελυγματικό ΚΚΕ, την μεγάλη της αντίφα-κεερφά σχολή η οποία εκπαιδεύει όλο το μισελληνικό συνονθύλευμα των πρακτόρων, των μπαχαλάκηδων και των δολοφόνων;

Ποιος ελέγχει τα σαπιοκάναλα και τις δηλητηριώδεις εφημερίδες;

Και οι 4 αυτοί «οργανισμοί» δηλώνουν «ορφανοί». Δεν έχουν -λένε- κανέναν προστάτη και μόνοι τους φροντίζουν για τα έξοδά τους!!! Μεταφυσικά δεν έχω κανένα λόγο να αμφιβάλλω για την ειλικρίνειά τους. Το άλλο με τον Τοτό, το ξέρετε;

Η προσφυγή των απατεώνων στην ανεκδοτολογία υποδηλώνει έλλειψη λογικών και πραγματικών επιχειρημάτων.  Ας δούμε όμως εν συντομία τα οικονομικά δεδομένα και των τεσσάρων αυτών πληγών του έθνους (και του φορολογούμενου):

1.    Κράτος:

Πέντε (5) πτωχεύσεις (4 φανερές και 1 κρυφή) είναι φρονώ αρκετές για να τεκμηριώσουν την ανυποληψία του σύχρονου Πίθου των Δαναΐδων.  Δέσμιο δανείων, τόκων, ομολογιών, χρεολυσίων, επανατοκισμών και εντελώς παράλογων προμηθειών, αυτό το πρωκτεκτοράτο της πίπας κανονικά θα έπρεπε να είχε καταργήσει την λέξη «ανεξαρτησία» από τα λεξικά του. Οι πρωθυπουργοί του σέρνονται εδώ και δύο αιώνες ως ζητιάνοι στις αυλές των ξένων τοκογλύφων και κατεβάζουν τα στρινγκάκια τους σε όποιον τους ζητήσει κώλο.  Και όμως, αυτό το διαρκώς χρεωκοπημένο τσιμπουκλάδικο βρίσκει φράγκα να ταΐζει τα ζώα που το κατοικούν, τα οικόσιτα σκυλογατιά τους, καθώς και τα εκατομμύρια των παρεπιδημούντων λαθρο-ορκ. Εδώ και 200 χρόνια, βάζοντας υποθήκη πάνω στην υποθήκη, αυτό το μπατίρικο κωλοφινιστρίνι παίρνει αβέρτα δάνεια, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι υπάρχει κάποιος αόρατος προστάτης που  εγγυάται την πληρωμή. Άρα το ελληναράδικο κράτος δεν είναι «ορφανό».

2.    Εκκλησία:

Ένας ατέρμων θρήνος ακούγεται στα μαγαζιά αυτής της θανατόφιλης και σπαγκοραμμένης κλαψομουνίστρας.  Όλο βαρυγκομούν κι αναστενάζουν ότι δεν έχουν λεφτά κι όλο ζητούν πανωπροίκια και απαλλαγές φόρου. Αυτή η χαβουζότρυπα έχει απίστευτα φράγκα αλλά δεν χαλάει ούτε σεντ από τα δικά της.  Κάθε Κυριακή και εορτή ζητάει από το πόπολο τον οβολό του για το «φιλανθρωπικό» έργο της όμως ξεχνάει να πει ότι σε κάθε ένα ευρώ που παντελονιάζει, τα «λειτουργικά» έξοδα φτάνουν τα 90 λεπτά. Το ακάλυπτο κράτος καλύπτει τις τρύπες της παλιοπουτάνας, τα παρατημένα σκατο-ιδρύματά της, τους ετοιμόρροπους ναούς της και φυσικά την μισθοδοσία, την ιατρική περίθαλψη και τις συντάξεις του κοπριταριού της.  Αντί να βγάλει τον σκασμό και να ασχολείται μόνο με τις μπίζνες της, αυτή η ρασοπετούγια έχει άποψη επί παντός επιστητού, ανακατεύεται στην πολιτική, διορίζει και παύει υπουργούς και πρωθυπουργούς. Είναι ο ορισμός του οργανωμένου εγκλήματος.  Καταπατημένα βουνά, λίμνες, πεδιάδες, βοσκοτόπια, οι άγιοι πατέρες δεν ξέρουν ποτέ τίποτα για το έγκλημα . Κάτι χρυσόβουλα του Σουλτάνου που παρουσίαζαν μέχρι πρότινος ως τίτλους αποδείχτηκε ότι ήταν γραμμένα σε χαρτί που είχε κατασκευαστεί στις μέρες μας!!! Το χαρτοφυλάκιο αυτού του κατάμαυρου καρχαρία της παραοικονομίας δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι οι τράγοι τι περιέχει. Σε πενήντα χρόνια που θα ολοκληρωθεί το κτηματολόγιο ίσως μάθουμε. Επιβιώνοντας σε κάθε είδους καθεστώτα και αντιξοότητες, κραταιά υπέρμαχος του εβραϊσμού, η φακλάνα η οποία προπαγανδίζει σκληρά εδώ και αιώνες την κάλπικη μυθολογία, σίγουρα δεν είναι «ορφανή».  

3.    ΚΚΕ:

Το βαρβαρικόν έτος 1991 (Ε.ε. 8991) η καταβύθιση της εβραιοσοβιετικής καρβουνομαούνας στην άβυσσο της ιστορίας είχε μια θλιβερή παρενέργεια: Στέρησε την πατρική προστασία από το εντόπιο γραικυλικό έκζεμα της κομμουνιστικής θρησκείας.  Η ιεχωβάδικη στοά του ΚΚΕ (το πλέον μισητό αρκτικόλεξο της Ελληνικής γλώσσας) ξέμεινε από χορηγό. Όμως, ώ του θαύματος, αντί το μαρξιστικό ξερατό να εξαφανιστεί ή έστω να συρρικνωθεί, εισήλθε σε μια νέα εποχή δόξας. Αυτός ο κακόβουλος καρκίνος του έθνους που κατά τον Συμμοριτοπόλεμο έσφαζε και δολοφονούσε Έλληνες υποσχόμενος διεθνείς ταλμουδικούς παραδείσους, τώρα μεταλλάχθηκε σε ανώνυμη κεφαλαιουχική εταιρεία. Με μαφιόζικες μεθόδους,  αδίστακτη διαχείριση και σκοτεινές διασυνδέσεις, η στοά των ατιμώρητων εγκληματιών ειρήνης και πολέμου πέτυχε το ακατόρθωτο όνειρο του κάθε απατεώνα:  Νομικό πλαίσιο που της εξασφαλίζει συνεχώς κρατικές επιχορηγήσεις και ανυπαρξία φορολογικών και διαχειριστικών ελέγχων.  Με λεφτά του φορολογούμενου αυτό το καπιταληστρικό βαμπίρ λειτουργεί ως μεγαπομπός ανθελληνικής προπαγάνδας, ως Ι.Ε.Κ. πρακτόρων και ως προθάλαμος για μέλη εθνομηδενιστικών ληστοσυμμοριών τύπου αντίφα-κεερφά-ρουβίκωνα.  Απώτερος σκοπός του είναι η συντήρηση του πλαστού μυθολογικού περιβάλλοντος. Είναι φανερό ότι και αυτό το σαβουρόπλυμμα δεν είναι «ορφανό».

4.    ΜΜΕ:

Όταν πριν από 15 χρόνια σταμάτησα να αγοράζω εφημερίδες (τηλεόραση δεν έχω δει παρά μόνο στην παιδική μου ηλικία) άρχισα να αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να έχουν ισοσκελισμένο ισολογισμό αυτά τα λαμόγια με τον προσβλητικά χαμηλό αριθμό φύλλων που πουλάνε. Πώς την βγάζουν να πληρώνουν τόσους ρουφιάνους όταν η διαφήμιση είναι πενιχρή και αυτά που εισπράττουν από τους αναγνώστες δεν φτάνουν ούτε για το ρεύμα; Η ίδια και χειρότερη κατάσταση στα μπαζοκανάλια: ποιος πληρώνει τα αφρόσκατα της δημοσιοκαφρίας;  Μήπως οι γελοίοι ντόπιοι πρεζέμποροι που παριστάνουν τους εφοπλιστές και τους μεγιστάνες; Πού βρίσκουν κάθε μήνα και τσοντάρουν εκείνα τα εκατομμύρια που τους λείπουν για να εξακολουθούν ο Αυτιάς και ο Βερύκοκκος να λένε τις κλαπαρχιδιές τους στον αέρα; Βγάζει μάτι ότι όλο το κύκλωμα αναμετάδοσης της πληροφορίας επιδοτείται τοις μετρητοίς από το εξωτερικό.  Το απόλυτο εργαλείο διάδοσης ψεμάτων στην υπηρεσία της κάλπικης μυθολογίας δηλαδή τα ΜΜΕ, δεν παίζει με τίποτα να είναι «ορφανό».

Γενικά, είναι πολύ βαριά η ορφάνια. Οι κροκόδειλοι που κλαίνε με λυγμούς πάντα μου έδιναν στα νεύρα. Δεν μας εξηγούν πώς γίνεται και σε καιρούς κρίσης αυτοί οι 4 «ορφανοί» οργανισμοί όχι μόνο να την βγάζουν τέλεια οικονομικά αλλά και να έχουν αρκετά για να ταΐζουν το κοπριτολόι των κωλοσφουγγιών και των γαμιάδων τους. Το μόνο που αξίζουν είναι να τους βάλει κανείς μπροστά σε ένα καλό πολυβόλο και να τους εξαϋλώσει.

Η ερώτηση κρίσεως είναι η ακόλουθη: Ποιό είναι το κοινό στοιχείο που έχουν αυτοί οι 4 κακούργοι; Αν δεν διαθέτουν αφέντη και είναι «ανεξάρτητοι», πώς «τυχαίνει» να εναρμονίζονται απόλυτα σαν στρατιωτάκια όσον αφορά την στάση τους απέναντι στα φλέγοντα προβλήματα όπως π.χ. σε αυτό της λαθροεισβολής; Πώς συμβαίνει τα μέτρα που λαμβάνουν και οι απόψεις που προπαγανδίζουν με φανατισμό να είναι ΕΝΤΕΛΩΣ αντίθετες όχι μόνο με την κοινή γνώμη αλλά και με την κοινή λογική; Έχουν τόσον καιρό που μας πιπιλίζουν το μυαλό με τον «ανθρωπισμό», την «συμπόνια» και την «ανεκτικότητα» αλλά αποφεύγουν να απαντήσουν στη γαμημένη ερώτηση: «ΠΟΣΑ ΛΑΘΡΟΣΑΒΟΥΡΙΑ ΣΚΟΠΕΥΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΟΥΒΑΛΗΣΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ;»

Αν παρατηρήσει κάποιος με προσοχή την συμπεριφορά των «ορφανών» θα δει πεντακάθαρα ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.  Αυτά τα μασονόδουλα ΓΑΜΙΟΛΙΑ υπακούουν σε πάγιες εντολές.  Υπάρχει μυστική ατζέντα που τηρείται με ευλάβεια. Όσο και να κρύβονται, οι αφέντες τους είναι γνωστοί.

Το περίεργο είναι ότι από όπου και να ξεκινήσουμε, πάλι στην μυθολογία καταλήγουμε. Οι στοές και οι μυστικές σέκτες του σήμερα συνεχίζουν την προβαβυλωνιακή παράδοση των διαβολικών θεών-αρχόντων. Μοχθηρές οντότητες βασανίζουν το ανθρώπινο είδος από τότε που το κατασκεύασαν στα θλιβερά τους εργαστήρια.  Αυτό που ήξεραν οι Αρχαίοι Έλληνες, οι Αιγύπτιοι και οι Σουμέριοι είναι η ίδια αλήθεια που «ανακάλυψαν» αργότερα κάποιοι γνωστικιστές φιλόσοφοι: Ο Θεός είναι κακός.

Το μέγιστο έγκλημα του γνωστικισμού είναι οι αμφισβητούμενες προθέσεις του. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι αποτελεί ελεγχόμενη αντιπολίτευση.  Κι αυτό επειδή δεν προσφέρει ουσιαστικά άλλη εναλλακτική πέρα από την αναζήτηση και την πίστη σε κάποιον άλλο Θεό ο οποίος είναι (θεωρητικά) καλός. Δηλαδή οι γνωστικοί καλύπτουν τις ορατές κακοτεχνίες του θεϊκού παραπήγματος με την απλή παραπομπή σε μια άλλη θεοπαράγκα η οποία βρίσκεται επίσης κάπου στο υπερπέραν.

...Με άλλα λόγια, ν’αγαπιόμαστε. Ως μπαλάκι του πινγκ-πονγκ, το ανθρώπινο είδος βολοδέρνει από την μια μούφα στην άλλη τρώγοντας συνέχεια ρακετιές.  Ο στόχος έχει επιτευχθεί: κανείς δεν μπαίνει να εκμεταλλευτεί το φιλοσοφικό κενό για να προτείνει κάτι διαφορετικό (και επικίνδυνο) για τα συμφέροντα των ιερατείων και των οντοτήτων που υπηρετούν. Η προβατανθρωπότητα παραμένει αμέριμνη στο μαντρί της και παχαίνει για να σφαγεί την κατάλληλη ώρα. 

Αν υποθέσουμε ότι υπάρχει κάτι που να λέγεται «καλός θεός», τι ακριβώς είναι αυτό που του χρωστάμε; Αγάπη, σεβασμό και υπακοή; Μήπως ευγνωμοσύνη που μας έριξε στην πιο βαθιά λούμπα του σύμπαντος; Ή ευχαριστίες για το δούλεμα που μας ρίχνουν οι κακοντυμένοι ιεροβαλέδες του;

Θρεφτάρια μου, ο Μέγας Παίκτης που σας χάρισε τον προχωρημένο επεξεργαστή, σας κάνει τώρα δώρο μέσω εμού μια τριάδα ερωτήσεις που θα αναβαθμίσουν το σκάρτο λογισμικό σας. Όποιος απαντήσει έστω και μια, θα εισαχθεί άνευ εξετάσεων στο νηπιαγωγείο της οντολογίας.

-       Ποια είναι η τρίμορφη Εκάτη που παραμένει σταθερή ενώ οι θεοί έρχονται και παρέρχονται;

-       Ποιος είναι ο ρόλος του Όφεως στην μπίζνα των δημιουργών του ζωανθρώπου;

-       Ποιοι είναι οι Θεριστές που εμφανίζονται κάθε Μεγάλο Ενιαυτό για να εισπράξουν τα μερίσματα των ανθρωπομετοχών τους;

Να σας υπενθυμίσω ότι η αντιμετώπιση της αλήθειας είναι άθλος που δεν επιτυγχάνεται εύκολα. Οι περισσότεροι θνητοί νομίζουν ότι υιοθετώντας τις παπάρες που σερβίρει το παπαδόσογο το έχουν κλείσει το θέμα. Αναβάλλουν την κρίσιμη στιγμή της αλήθειας για το απώτερο μέλλον και πασχίζουν να ζήσουν τις μίζερες κωλοζωούλες τους με ψέματα στο παρόν.

...Φεύ! Το παρόν ουσιαστικά δεν υπάρχει!  Είμαστε μόνο παρελθόν και μέλλον.Το «τώρα» είναι μια μεμβράνη λεπτή σαν τσιγαρόχαρτο.  Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει είναι «χτες» και κάθε ένα που έρχεται είναι «αύριο». Δεν υπάρχει «τώρα». Μόνο «πριν» και «μετά». Το «σήμερα» είναι μια διαρκώς μετακινούμενη κουκκίδα που η ύπαρξή της τοποθετείται στον κόσμο του φανταστικού. Το μέγεθός της είναι ολότελα πλασματικό. Είναι μια επινόηση του ζωανθρώπου για να μπορέσει να τοποθετηθεί μέσα στις διαστάσεις του χρόνου. Όποιος το κατάλαβε αυτό, δεν έχει λύσει κανένα πρόβλημα. Απλά έχει εισέλθει στην αίθουσα στην οποία γίνεται η διατύπωση του πρώτου προβλήματος της σειράς.

Παρόν λοιπόν δεν υπάρχει. Υπάρχει μήπως παρελθόν και μέλλον;

Επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω ακόμα και γι αυτό. Για παράδειγμα, εμείς πού ακριβώς ζούμε; Στο παρελθόν ή στο μέλλον;  Αν σκεφτεί κανείς ότι το φως των άστρων που βλέπουμε είναι παρελθοντικό και ότι αρκετά από αυτά δεν υπάρχουν πια, το εύκολο συμπέρασμα είναι ότι περιβαλλόμαστε από το παρελθόν. Το αστείο είναι πως αν κάποιος μπει σε ένα διαστημόπλοιο και κατευθυνθεί προς αυτά τα άστρα, θα κατευθυνθεί προς το μέλλον του παρελθόντος. Πιάσ’ το αυγό και γάμησέ του τα πρέκια δηλαδή.

Ας θεωρήσουμε –προσωρινά- τον χρόνο ως μια ευθεία γραμμή.  Και ότι πάνω σε αυτήν την γραμμή σέρνονται άπειρες πιθανότητες κάποιες από τις οποίες μόλις περνούν την κινούμενη κουκκίδα του παρόντος μετατρέπονται σε γεγονότα. Βασική προϋπόθεση της ύπαρξης ενός γεγονότος είναι η καταγραφή του στην μνήμη. Αν κάποιο γεγονός δεν υπάρχει στην μνήμη, τότε δεν υπάρχει καθόλου.

Ας υποθέσουμε τώρα ότι υπάρχουν δύο ομάδες ανθρώπων, η Α και η Β οι οποίες συνδιαλέγονται πάνω στην κουκκίδα του παρόντος.

Διασχίζοντας την διαχωριστική γραμμή μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος, η μελλοντική πιθανότητα Χ μετατρέπεται σε παρελθοντικό γεγονός Χ ενώ την ίδια στιγμή γίνεται αντιληπτό και καταγράφεται από την μνήμη και των δύο ομάδων.

Με όμοιο τρόπο, η πιθανότητα Ψ μετατρέπεται σε γεγονός Ψ το οποίο όμως γίνεται αντιληπτό μόνο από την ομάδα Α. Το ότι η ομάδα Β αγνοεί το γεγονός Ψ, σημαίνει δύο πράγματα: 1)  Ότι υφίσταται μέλλον πολλών ταχυτήτων αφού το γεγονός Ψ είναι μεν «παρελθόν» για την ομάδα Α αλλά «μέλλον» για την ομάδα Β και 2) Ότι η ομάδα Α έχει πλεονέκτημα σε σχέση με την ομάδα Β αφού είναι στο χέρι της το αν και το πότε θα της αποκαλύψει το γεγονός Ψ.

Ύστερα, η πιθανότητα Ω μετατρέπεται σε γεγονός Ω, χωρίς όμως να γίνει αντιληπτό από καμία ομάδα. Τότε το γεγονός Ω περνάει σε μια σκοτεινή περιοχή του παρελθόντος η οποία περιέχει γεγονότα που δεν έχουν καταγραφεί από την μνήμη και είναι σαν να μην υπάρχουν. Ή αν θέλουμε να ακριβολογούμε, υπάρχουν και δεν υπάρχουν.  Όπως και με το κωλόγατο του Σρέντινγκερ αν εισέλθει κάποιος στην σκοτεινή περιοχή τα γεγονότα της είναι υπαρκτά, αν δεν εισέλθει είναι ανύπαρκτα.

Στο σημείο αυτό παρεμβαίνει χειρουργικά η μυθολογία. Αυτή όχι μόνο ερμηνεύει τα γεγονότα στα οποία έχει αποκλειστική πρόσβαση αλλά και τα αποκαλύπτει στο μέτρο και στον ρυθμό που επιθυμεί. Η ερμηνεία / αλλοίωση / απόκρυψη γεγονότων μεταξύ άλλων καμπυλώνει τον χρόνο.  Σε ανταγωνιστικές μυθολογίες, ο χώρος και ο χρόνος είναι όπως καταλαβαίνετε αντιθετικοί.

Εδώ εμφανίζεται ένα ακόμη θέμα: Ακόμα και οι πιθανότητες μπορούν να γίνουν αντιληπτές. Αν για παράδειγμα ένας μεγάλος αστεροειδής βρίσκεται σε τροχιά σύγκρουσης με την Γη, είναι σίγουρο ότι κάποια προικισμένα άτομα θα «βιώσουν» το γεγονός πριν αυτό συμβεί. (Πολλές φορές σε περιπτώσεις μεγάλων καταστροφών είχαμε ανθρώπους που πρόβλεψαν με ακρίβεια τα επερχόμενα γεγονότα). Η πιθανότητα Ω εδώ γίνεται αντιληπτή αν και βρίσκεται στο τμήμα που αποκαλούμε «μέλλον» και δεν έχει καταγραφεί ακόμα από την μνήμη ως γεγονός.

... Ώπα: Αν η πιθανότητα Ω που μέλλει να γίνει γεγονός Ω υπάρχει ανεξάρτητα από την μνήμη μας (η οποία βασίζεται στις αισθήσεις) τότε πρέπει να έχει γίνει αντιληπτή υπεραισθητικά από την διαίσθηση ή την συναίσθηση ή την προαίσθηση ή έστω την γονιδιακή μνήμη (θα θυμάστε πιστεύω το πασίγνωστο πείραμα όπου ποντίκια που είχαν γεννηθεί και ανατραφεί σε εργαστήριο, ενώ δεν είχαν συναντήσει ποτέ γάτα στη ζωή τους, καταλαμβάνονταν από τρόμο μόλις οσφραίνονταν ούρα γάτας).

Ομοίως το γεγονός Ω που βρίσκεται στην σκοτεινή περιοχή του παρελθόντος είναι δυνατόν να γίνει προσβάσιμο με μια από τις παραπάνω υπεραισθητικές ικανότητες (έχουμε πάμπολλες περιπτώσεις διάμεσων που ανακαλύπτουν αντικείμενα, άτομα και γεγονότα που βρίσκονται «θαμμένα» στην σκοτεινή περιοχή).  Άρα το προικισμένο ανθρώπινο μυαλό δεν δεσμεύεται από τις καθιερωμένες χρονικές συμβάσεις. Κινείται αυτόνομα στον ωκεανό του χρόνου και ίσως (λέμε «ίσως») δημιουργεί κάποιο κυματισμό.

Όμως η πρόσβαση τόσο στο υπό διαμόρφωση «μέλλον» όσο και στην σκοτεινή περιοχή του «παρελθόντος» δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των προικισμένων με ανώτερες διαισθητικές δυνάμεις θνητών. Υπάρχει άλλη μια κατηγορία ανθρώπων η οποία παλεύει με τον παραλογισμό της χρονικότητας: οι παρατηρητικοί σοφοί. Εκείνοι οι αρνητές της καθημερινότητας που χρονοτριβούν σε ζητήματα τα οποία εγείρουν το έντιμα αδαές ερώτημα «σε τι χρειάζεται;» είναι οι μόνοι εκτός από τους διάμεσους που μπορούν τμηματικά α) να προβλέψουν το μέλλον και β) να ανακαλύψουν το κρυμμένο παρελθόν.

Αν οι αοριστίες της φαινομενολογίας σας φαίνονται κουραστικές είναι επειδή αυτοί που τις διατυπώνουν τις έχουν επίτηδες αποσυνδέσει από τα σημαντικά ζητήματα. Όλη η ομορφιά της φιλοσοφίας χάνεται στην διατύπωση. Θεωρίες επί θεωριών για να τεκμηριωθεί επιβλητικά η ρήση του κυνικού Αντισθένη ότι στόχος του ανθρώπου θα πρέπει να είναι η απελευθέρωση από καθετί περιττό.

Ας πάμε λοιπόν στην ουσία. Παίρνουμε μια λογική πρόταση: Το παρελθόν αντηχεί στο μέλλον.

ΟΚ.

Πώς όμως εκλαμβάνουμε το ρήμα «αντηχεί»;

Εδώ ας συμφωνήσουμε ότι σημαίνει:«το μέλλον είναι γεμάτο από τον ήχο του παρελθόντος».  Όπως στην πρόταση: «Οι μελλοντικές συνέπειες αντηχούν τις παρελθοντικές επιλογές».  Μια σχετικά εύκολη προκείμενη που δεν εγείρει αμφισβητήσεις.

Ως το σημείο αυτό πάμε καλά, ναι;

... Λάθος. Δεν πάμε καθόλου καλά.

Κι αυτό γιατί αν ισχύει το ένα σκέλος, τότε ισχύει και το αντίθετο: το μέλλον αντηχεί στο παρελθόν.

Αν ο χρόνος έχει νόημα όταν υπάρχει υποκείμενο, τότε κβαντομηχανικά το υποκείμενο μπορεί να επηρεάσει τον χρόνο. Ο κυματισμός που προκαλείται ενδέχεται να έχει μορφές οι οποίες ποικίλουν από την αδιόρατη ρυτίδωση ως το παλιρροϊκό κύμα.  Η προκείμενη στην παρούσα περίπτωση είναι εκνευριστικά απλή: Αν η γνώση του παρελθόντος μπορεί να αλλάξει το μέλλον γιατί η γνώση του μέλλοντος να μην μπορεί να αλλάξει το παρελθόν; Την στιγμή μάλιστα που ο χρόνος δεν είναι μια ευθεία γραμμή όπως υποθέσαμε προηγουμένως αλλά έχει κυκλικότητα;

Αν κάποιο γεγονός Ω δεν αποκαλυφθεί στις αισθήσεις κανενός, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Είναι ένα σημείο της σκοτεινής περιοχής.  Η γνώση ενός ή περισσότερων τέτοιων σημείων-γεγονότων εκτός του ότι μπορεί να αλλάξει το μέλλον, μπορεί να αλλάξει και το παρελθόν.  Οι μυθολογίες βρίθουν από τέτοια παραδείγματα όπου κάποιος σκοτώνεται άδικα και οι θεοί τον επαναφέρουν στη ζωή με την ίδια ή με άλλη μορφή.  Κοντολογίς, έχουμε σοβαρές ενδείξεις για την ύπαρξη  πολιτισμικών κορυφώσεων πολύ πριν την εποχή μας, για πολλά «παρελθόντα» και πολλά «μέλλοντα». Ή μήπως υπάρχει μόνο ένα παρελθόν και ένα μέλλον ενωμένα σε αδιαίρετη μορφή;

 Όλα τα παραπάνω ισχύουν υπό την προϋπόθεση ότι ο κόσμος μας είναι πραγματικός. Αν είναι εικονικός π.χ. μια προσομοίωση ή μια παγκόσμια μήτρα (μάτριξ) που επαναλαμβάνει σειρές γεγονότων, ρίχνοντας και ξαναρίχνοντας τα ζάρια, τότε ποια είναι η έννοια του παρελθόντος και του μέλλοντος;

Πριν βιαστεί κανείς να χλευάσει το περιεχόμενο των κατασυκοφαντημένων μύθων, ας αναλογιστεί το εξής: Το ορθολογικό τμήμα των σκέψεών μας όταν εξεταστεί χωρίς παρωπίδες, πόσο ορθολογικό είναι;

Ο Homo Sapiens με την σημερινή κρανιακή χωρητικότητα έχει ιστορία 200.000 χρόνων όπως αποδεικνύουν οι σκελετοί που βρίσκουμε.  Με δεδομένο ότι από τον τροχό ως το διαστημικό λεωφορείο μεσολαβούν πάνω-κάτω 6.000 χρόνια εξέλιξης, τι μας λέει η μυθολογία; Ότι υπήρξαν κι άλλοι κόσμοι.  Και τι μας λέει ο επιστημονικός «ορθολογισμός»;  Ότι ούτε λίγο, ούτε πολύ ένας άνθρωπος με το σημερινό επίπεδο μυαλού σκεφτόταν ...194.000 χρόνια να ανακαλύψει τον τροχό!!!

Ρε μαλάκες, ούτε γορίλας με ειδικές ανάγκες δεν την μασάει τέτοια μάντολα.

Αν λοιπόν στείλουμε στον αγύριστο την θρησκεία που αποκαλείται «επιστήμη» η οποία μας κοροϊδεύει το ίδιο αισχρά με τα διάφορα ξεκωλιασμένα παπαδαριά, θα δούμε να ανοίγεται μπροστά μας μια γκάμα απίστευτων δυνατοτήτων.  Ταυτόχρονα αν εγκαταλείψουμε τον κακώς αποκαλούμενο «ορθολογισμό», θα έχουμε κάνει ένα γιγαντιαίο (ή μήπως να έλεγα τιτάνιο) βήμα στην εξέλιξη του είδους.  Βέβαια από το ταμείο θα συνέχιζαν να μας λείπουν περίπου 194.000 χρόνια γεγονότων ή 32 περίοδοι πολιτισμικής κορυφώσεως.

Νομοτελειακά, όλα τα στοιχήματα παίζονται στην μνήμη και η μυθολογία είναι η μόνη σύναψη που έχουμε με τον υπερκοσμικό χρόνο. Για παράδειγμα, κανείς δεν έχει επίπεδο μνήμης 2 κόσμους πριν. Υπάρχουν κάποιοι (ελάχιστοι) που «θυμούνται» τον προηγούμενο κόσμο από αυτόν που ζούμε τώρα αλλά κανένας δεν «θυμάται» τον προ-προηγούμενο.  Άρα ή είμαστε όλοι καινούργιοι ή η μνήμη μας σβήνεται με κάποιο τρόπο.  Κι αυτό επειδή η μνήμη του προηγούμενου κόσμου αν παραμείνει ενεργή επιταχύνει τις εξελίξεις στον τρέχοντα. Τα 6.000 χρόνια που χρειάζονται για να βγούμε από τις σπηλιές στο διάστημα γίνονται 1.000.

Δεν είναι όμως η σύμπτυξη της περιόδου εξέλιξης αυτό που προσπαθεί να αποφύγει ο Ύπατος Καζινάρχης. Καθώς οι ρουλέτες του στροφάρουν σαν παλαβές και οι κουλοχέρηδες γυρίζουν τζάμπα τα φρουτάκια, εκείνος ανησυχεί μήπως κάποιο ζωντόβολο ξυπνήσει από τον λήθαργο.  Μήπως προσποιούμενο ότι συμμετέχει στο ηλίθιο παίγνιο χρησιμοποιεί παράλληλα σε άλλο επίπεδο το ελαττωματικό νιονιό του για να αποκωδικοποιήσει την μέγιστη απάτη του χρόνου. Εννοείται ότι ο υπερ-Νταραβεριτζής της διαστημικής μαφίας δεν φοβάται εμάς τα ληγμένα πιονάκια αλλά τον Μεγάλο Παίκτη που πειράζει το λογισμικό μας και που μας συμβουλεύει από το παρασκήνιο πώς να χακάρουμε την Δουλομηχανή.

Η κάλπικη μυθολογία με τις μισές αλήθειες έχει αποστολή να αποπροσανατολίσει τις μάζες.  Οποιοδήποτε βιβλίο ιστορίας και να διαβάσετε, θα διαπιστώσετε ότι οι θρησκείες είναι μοχλοί καθυστέρησης της ανθρώπινης προόδου.  Οι μόνοι κερδισμένοι από την θεοκομπίνα είναι οι θεοί και οι ιερείς τους.  Το χαζοπόπολο δουλεύει συνεχώς για την ευημερία αυτών των βρυκολάκων και κατά περιόδους θερίζεται και ρευστοποιείται ως περιουσιακό στοιχείο.

Δεν σας παραξενεύει ωρέ ψεκασμένοι που μας πήρε 200.000 χρόνια να γίνουμε 1 δις δίποδα και τώρα τα τελευταία 200 χρόνια πήγαμε στα 8 δις ως δια μαγείας; Παλιά που δεν υπήρχε ούτε μόλυνση, ούτε καπότες, ούτε σπιράλ, τι έκαναν; Τζούφιοι ήταν; Δεν γαμούσαν;

Το κομμάτι της προϊστορίας που λείπει από την μνήμη είναι δυσανάλογα μεγάλο και σε ποσότητα και σε ποιότητα πληροφορίας. Αυτό ενισχύει την επιχειρηματολογία της κυκλικότητας του χρόνου ή έστω της «θηλιάς» (του ότι κάποιος έχει επίτηδες δημιουργήσει ένα τεχνητό περιβάλλον κυκλικότητας).  Οι θρησκείες το λένε ξεκάθαρα ότι ο κόσμος αυτός είναι ψεύτικος. Ειδικά ο Βουδισμός με τις άπειρες μετενσαρκώσεις είναι καραμπινάτο μάτριξ. Όμως αν τα πράγματα ήταν έτσι, ο παγκόσμιος πληθυσμός θα έπρεπε να είναι σταθερός.  Αντίθετα βλέπουμε ότι η τιμή του μεγέθους του αυξάνεται συνεχώς.  Αυτό σημαίνει ότι μπαίνουν διαρκώς καινούργια δεδομένα στο σύστημα και ο επεξεργαστής με το λειτουργικό καλούνται να δουλέψουν με όλο και μεγαλύτερο φόρτο και πολυπλοκότητα.  Ως το αναπόφευκτο κρασάρισμα. Μέχρι να τινάξει τα πέταλα ο σκληρός δίσκος. 

Ακόμα και σε περιβάλλον μάτριξ τα κβαντομηχανικά αξιώματα ισχύουν. Ότι έχει γίνει στο παρελθόν θα επηρεάσει το μέλλον.  Άρα και αυτό που έχει γίνει στο μέλλον θα επηρεάσει το παρελθόν. Όποιος μπορεί να ξεκλειδώσει το μέλλον μπορεί αυτόματα να πειράξει το παρελθόν και το παρόν.

Αν τα παραπάνω σας φαίνονται αλλόκοτα, παράξενα ή ακόμα και παράλογα, δεν τρέχει τίποτα. Εγκαταστήστε αυτό το προγραμματάκι στο σκληρό και αφήστε το να κάνει τη δουλειά του.

Κάποιος με ρώτησε πού ενημερώνομαι. Μάγκα μου, ούτε ενημερώνομαι ούτε εξημερώνομαι.  Ξυπνήστε όλοι επιτέλους που ψάχνετε σαν πρόβατα για βοσκό.  Δεν υπάρχουν «νέα». Όλα όσα σας παρουσιάζουν ως «ειδήσεις» είναι παλαιά.  Δεν υφίσταται κάτι –οτιδήποτε- που να μην έχει ξανασυμβεί στο «παρελθόν». Αν λοιπόν θέλετε να μάθετε τι θα συμβεί στο «παρόν» και στο «μέλλον», διαβάστε αρχαία βιβλία και σκεφτείτε πάνω σε όσα διαβάζετε. Όσο πιο αρχαία είναι τα βιβλία και όσο πιο πολύ σκεφτείτε, τόσο πιο μεγάλες θα είναι οι αλήθειες που θα σας έρθουν κατακέφαλα. Η απουσία μεσολαβητή εγγυάται την ποιότητα.

Η σύρραξη ανάμεσα στις μυθολογίες πλησιάζει το κομβικό σημείο. Οι μάχες δίνονται σε τρία επίπεδα σε κάθε διάσταση ανά κατηγορία όντος και ταυτόχρονα σε όλο το φάσμα του χρόνου. Στο δικό μας γιδοεπίπεδο πλέον δεν μιλάμε για «διαφορά νοοτροπίας», για «πολιτισμική διαφορά», για «μορφωτικό χάσμα», ή για «χάσμα γενεών». Εδώ έχουμε αγεφύρωτη άβυσσο σε όλες τις επιλογές. Δεν αρκεί σε κάποιους που έκαναν τις χώρες τους ψωλάδικα, πρέπει να κάνουν και την δική μας έτσι. Δεν τους αρκεί να λατρεύουν βλάκες θεούς. Πρέπει να υποχρεώσουν και τους υπόλοιπους να λατρέψουν τις μαλακίες τους.  Δεν τους αρκεί να μην τρώνε κρέας οι ίδιοι. Πρέπει να απαγορέψουν και σε όλους τους άλλους να τρώνε. Δεν τους αρκεί να γαμιώνται με τα ζώα. Πρέπει να το θεωρούν όλοι ως φυσιολογικό.

Οι ομάδες των όντων πια αλληλομισούνται θανάσιμα σε ιδεολογική βάση. Οι αψιμαχίες στους καταυλισμούς, στους ναούς, στα χασάπικα και στις ομοφυλοφιλικές εκδηλώσεις είναι το τεστ. Πρόκειται για την πρόβα του υπερπαγκοσμίου πολέμου.  Η σύγκρουση δεν θα είναι πλέον η συνηθισμένη μεταξύ κρατών ή εθνών. Θα είναι μυθολογική μεταξύ εταιρειών, φυλών και ειδών. Θα είναι ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ ανθρώπων και μεταλλαγμένων.

  

Κάντε λοιπόν τα κουμάντα σας και πιάστε θέσεις.

Το παρελθόν και το παρόν τελούν υπό ανακατασκευή.

Σε κάθε περίπτωση το μέλλον προμηνύεται πουτάνα.